Bitmeyen Diğer Hikayeler

tuhaf başlangıçlar

HAYAT..........

Önemi Yok...

yıllar sonra..

ayrılık

Reklam

Başlık

Hikayeye Giriş...

En fazla 500karakter

Ekleyen

Hikayeyi Başlat | Vazgeç

Sayfa 1234567

yıl 1985,

yazdı..bir sabah uyanıp perdeyi açıp pencereden dışarıya baktım..

Sokagin basinda gulerek kosan tuhaf bir adam gordum.

Günlerden pazardı ve tatil günleri herşey daha tuhaflaşırdı.

mevsime rağmen hüzün bulutlarının tepemde ne işi vardı ?

neyse dedim ve birşeyler yemem gerektiğini düşündüm. her zaman olduğu gibi dolabın kapağını açıp dakikalarca içeriyi seyrettim ama birşey bulamadım. sinir bozucu bir durum. maaşımdan kalan sınırlı parayla ya yemek hazırlamak için alışveriş yapıcaktım ya da bir restoranda açlığımı gidericektim.

tam bunları düşünürken kapı çaldı..

kapıyı açtım, bide ne göreyim elinde kıymalı pideyle....

sevdiğim adam karşımda duruyordu nekadarda romantiktir benim aşkım kıymalı pideler mis gibi kokarken hadi soğutmadan beni içeri al dedi ve olanlar oldu

tam içeriye giriyordu ki.. ayağı, katlanmış halıya takıldı ve pidelerle beraber yere kapaklandı.

yerden kalktım. kendime gelmeye çalışırken gözüm birden halının altındaki bir şeye ilişti.

Ve birde anladimki ikimiz birden yere kapaklanmışız.

apar topar yerden kalkıp poşetteki pideleri masanın üzerine koydum ayran almayı unuttuğu için dolaptaki yoğurtla çabucak ayran hazırladım. onunda çok sevdiğini bildiğim için iki kafada soğan getirdim. sevgilim bayılırdı kıymalı pideyle soğan yemeye bunu bildiğim için mutlaka evimde 3-5 kilo soğan bulundururum.

hatta, tarlaya ektim soğan..

tabı bu ısın sakası :))

Pideleri yedik ve evden çıktık. O gün için planımız sinemaya gitmekti. Ama aklım halının altında gördügüm şeyde kalmıştı.

eve döndüğümüzde halının altındaki sumaklı soğanı aldım. tam çöpe atıyordumki kız arkadaşım elimden kaptı ve ağzına attı

bu son derece tiksinç birşeydi

Sonra off ağzın kokucak simdi seni öpmek istemiyorum dedim ve hemen oturma odasına gidip galatasaray fenerbahçe macını izlemeye koyuldum

ve tabi ki Galatasaray 2-0 yendi

sevinçten havlara uçmuştum ama böyle galibaliyetler yılda bir kere olduğu için pekte sevinmemeyi tercih ettim

daha sonra sonucta yenmıstık neden sevınmeyım dıye dusundum ve bayragı kaptıgım gıbı balkona cıktım

balkonda sevincimi yoldan geçen taraftarlarla paylaşmak istemiştim ve balkondan aşağı biraz fazla sarkmıştım. ayağı kaymış ve 2. kattan aşağı düşmüşüm. apar topar hastaneye kaldırıldım...

hastaneye geldıgımızde doktor korkulcak bısı olmadıgını sadece bacagımda kırık oldugunu soledı.canım ole acıyodu ki tarıf edemezdım..yonetıcının apartmanın gırısını cımlerle kaplaması benım ısıme yaradı..

ve evde bir supriz beni bekliyordu...

birde ne göreyim annemler babamlar teyzemler bütün sülale toplanmış benim helvamı yapıyorlar.neymiş efendim ölmüşüm

Heyhatt!Boşluğuma gelip de beyhude sevindiğimi yıllar sonra anlayacaktım. Lakin artık çok geçti. Sevinmiştim bir kere: )Aman Tanrım!

Lakin bu nasıl olabilirdi?Ben ben ben.. Henüz ölmemiştim . Bu ne umarsız bir kabulleniş, bu ne bedbaht bir kaderdi.

Herşeye rağmen 2 aylık bir süreçten sonra artik yürüyebiliyordum. Ama sevgilim beni terk etmişti. Yine bir pazar günü biraz dolaşmak için arabama bindim...

araba bir turlu calismiyordu. arabadan da pek anlamazdim.

çok sinirlenmiştim ama yapıcak birşey yoktu. bende otobüse bindim. otobüs çok kalabalıktı ve görünüşü hoşuma gitmeyen bir adam dikkatimi çekti..

adam sinsi bakışlarla tek başına oturmuş yaşlı ve çok yorgun görünen amcayı gözlüyordu.

yoksa şehrin üzerine bir karabasan gibi çöken yaşlı amca katili bu muydu?

elleri nasır tutmuş, gözleri ferfecir okuyordu...

acaba kafasından neler geçiyordu?

Sosyal

Site İçi Arama

Üye olun, kendi hikayenizi yönetin!